Tozsuz Hayat

50 senelik eşyaları karıştırıyorum yaşlı bir evde. O kadar çok toz binmiş ki albümlere. Tıpkı içlerinde görünen insanların üstüne binen topraklar gibi katbekat. Açıyoruz dolapları eskiler arasında kayboluyoruz. Eşyalar birikmiş zaman birikirken. Fotoğraflar renksiz ama insanları renkli. Sadelikle süslenmiş bedenler ve evler görüyorum bir bir. Dolaplarda yamalı giysiler, elde dikme elbiseler. Yanık, delik ve lekeler çiçeklerle kapanmış. Kumaş mendiller raf raf sarkıyor önümüze. Her birinde ürkek bir oya. Küçük kutular sıra sıra dizili belli ki saklanmış lazım olur diye. Gerekir diye bekletilmiş paketler, torbalar, çantalar. Sonra dönüyorum günümüze, camdan bakıyorum ve kayboluyorum reklamlarla donatılmış sokaklarda. Alalım satalım diye yaşarken ne anı kalmış hayatımızda ne anısı olan bir eşya. Almışız anlamsızca anlam bulmak için. Onu bulamayıp gene almışız; tükenene dek tüketmişiz. Her cep telefonuyla yeni bir “ben” bulmaya çalışmışız, “sen” bir arama uzaktayken. Dostu, arkadaşı aramaktan başka her işe yarayan telefonlar almışız, kullanamamışız. Arabalara kapılıp gitmişiz hepsinde yepyeni bir ben,sen,o. Biz demekse unutulmuş. Elimde fotoğrafların, yüreğimde günümüzün kiri. Camdan bakmaya gücüm yok, 50 senelik eve bakmaya yüzüm.

Reklamlar
Bu yazı Sürdürülebilir Yaşam içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s